chinesecheese

Eerste brief, verzonden vóór deze blog. Via deze Nederlandse Blog-site, blijkt men toch te kunnen bloggen. Terwijl die wel deel is van WorldPress vreemd genoeg.

-8° Beijing, 6-1-2012

 

Het lijkt erop dat er geen blogmogelijkheden meer bestaan in China. Jammer.

Dan maar mail.

Alle zoekopdrachten naar blogs geven een scherm met “not available”. Een paar maanden geleden is een chinees tot 10 jaar veroordeeld voor een posting op een buitenlandse blog. De angst is groot; de censuur is dus flink aangeschroefd sinds de Arabische lente. Ook geen youtube of Facebook  en nog honderden anderen sites. Vreemd genoeg kan je wel naar de engelse  wikipedia en daar  over Tibet lezen. Maar als je wil weten wie er de afgelopen 100 jaar de Nobelprijs ontvangen hebben, dat mag dan weer niet; ‘This page is not available’. Dus bepaalde pagina’s zijn afgesloten. Net zoals BBC in het mandarijnen dat helemaal dicht is. Maar bbc-news zelf niet. Dus google translate, eroverheen en je bent er!

Je kan software downloaden om door ‘the greatfirewall’ te gaan maar daar schijnt je computer nogal traag van te worden.

Plaatjes en filmpjes van ‘naakte meisjes’ zijn geen probleem. Als ze maar  ‘filles nue’ of ‘chicas desnuda’ zijn. Als ik google naar ‘naked girls’ zoek dan zijn die ook weer ‘not available’. Zolang de meisjes geen engels kunnen zijn ze ongevaarlijk blijkbaar.  Als je nagaat dat er in ieder land ter wereld  wel chinezen wonen, van Fiji tot IJsland en daarmee dus iedere taal ter wereld wel door een populatie chinezen gebezigd wordt, dan zie je de zinloosheid van de censuur nog verder in. Google-translate werkt voor mij op mandarijnse sites prima, dus waarom zal dat andersom dan niet zo zijn? Het de mensen lastiger maken is blijkbaar voldoende om ze af te schrikken.

 

Ik woon in een hippe wijk. Met hip bedoel ik  jeugd die westers doen. Er zijn wel 8 gitaarwinkels in de straat bij mijn hutong. Voornamelijk akoestische gitaren. Dus toch ook  wel een beetje braaf. Een hutong is een wijk tussen grote straten.  Jongens met kapsels lopen door de straat. Vintage winkeltjes, tweede hands platen, koffie en zelfs een friet tent zijn er te vinden tussen de meer Chinese zaken. In deze straat zit ook Club MAO. Twee jaar geleden hier een chinees meidenpunkband gezien. Ook best schattig. Volgende week speelt Hell city er. Een nieuwe chineese punkband. Wie weet ga ik wel even kijken.  Maar pal achter de kapsalons en koffiebar zit dus mijn  hutong.  1 zijde van deze vierkanten wijk is dus jeugdig hip.

De hutong is iets van ver voor de revolutie. Ten tijden van de keizer mocht niets hoger zijn dan de verboden stad. En de verboden stad zelf is niet erg hoog. Dus een metropol  aan de begane grond, was het. Maar nu dus nog immer heel dorps, weinig verkeer, bijna al het verkeer is elektrisch of fietsers en speldende kinderen op straat. Ook veel koken op straat. Iedere hutong heeft een school en een minuscuul politie bureau. Allemaal hele kleine bedrijfjes.  Veel mensen werken in de recycling. Wat eigenlijk inhoud afval sorteren. Hoe dieper je naar de kern van de  hutong je gaat hoe armer. Maar zodra je een steegje in gaat loop je min of meer iemand zijn domein in. Dus dat doe ik als blanke reus niet.

Er lopen nog geen hangbuikzwijntjes rond, maar als dat zou gebeuren zou mij dat niet verbazen.  Ik weet niet wat gezellig in het mandarijnen is, maar Nederlanders zullen dit direct roepen.  Een organische wirwar van minuscule volgestouwde winkeltje, eetstallen en steegjes waarin zich woningen zonder toilet bevinden. Om de 100 meter zijn publieke WCs die  behoorlijk schoon is, voor de mensen die in deze microhuisjes wonen. Hier en daar in de hutong is een appartementen gebouw en in zo’n gebouwtje van 4/5 verdiepingen woon ik.  Een fijn en stil huis van alle gemakken voorzien. Vanaf mijn balkon op de 3e verdieping kijk ik dan uit over de daken van de hutongs. Ik  zie dan enorme grote katten over de stoffige daken wandelen. Hele stoer uitziende katten. Gespierd, goor en niet schattig. Katten met kloten.  Prachtig zijn ze.

De Hutong is een verdwijnend iets. Maken plaats voor grote flats. Wij, westerlingen vinden dat jammer maar wij weten natuurlijk niet hoe het is om met -10° s’nachts de straat op te moeten naar de WC. De mensen in de hutongs zijn arm en wonen er vaak al honderden generaties.

In een andere  hutong op 10 minuten afstand, is een beetje toeristisch, bevind zich mijn atelier . Er zijn hostels, boetiekjes en je kan er hele rare dingen eten (later meer hier over. Veel meer) is waarschijnlijk uit einde Qing Dynastie (begin 18e eeuw).  Het gebouwtje waar mijn atelier in zit, maakt deel uit van een laagbouw complex zoals dat typisch is in China. Boeddhistische tempels hebben ook die structuur. Een muur met daarbinnen een aantal losse gebouwen met veel ramen. Het ziet er wat oud en vervallen uit, doch binnen is het fijn, schoon en goed voorzien. De zandkleurige stof sluier die over alles in Beijing ligt is hier dik.  Weinig regen hier. Alsof je op een archeologische locatie bent.

Binnen het complex  wonen er nog een paar oude mensen. Als ik door de ramen kijk zie ik hen  in de  weer zijn met plastic emmers. Gehannes met houtjes.  Go spelen  zittend op krukjes, op hun stoep, in de winterzon. Vreemde stukken vlees  hangen aan de  waslijn te drogen  tussen het wasgoed. Het gezang van de fietsende scharensliep of recycleman die door de straat komt is het enige geluid.

Een bijzonder hoog national geografics-gehalte rondom mijn atelier,  zo midden in een stad met 16 miljoen inwoners.

http://www.iprovoke.org/