chinesecheese

Article on my project on big chinese news-site  http://www.globaltimes.cn/NEWS/tabid/99/ID/710047/Shadowcaster.aspx

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Inmiddels de tweede schaduwperformance achter de rug. Wederom in Zajia Lab/Taoist Temple. Dit een beetje mij vast stek geworden. Prachtige plek, oude temple tussen groentenmarkt & poolhal midden in de Hutong en om de hoek. Het is de kunstruimte waar musici en kunstenaar samenkomen. Veel music waar ik mee ga werken spelen daar en verder veel Italianen. Ik heb het gevoel dat het merendeel van de westerlingen in de culturele scene Italianen zijn. Zelf weten ze ook niet hoe dat komt. Al vertelde een Italiaanse vriend mij wel dat zijn communistische vader hem als kind, met glinsterende ogen over China vertelde, maar dat dat de reden is dat hij hier nu 7 jaar woont, gaat hem te ver. Daarnaast veel Fransen. Weinig NL, BE, UK, VS,DE

Ik zie in de verte heel langzaam het einde van mijn recidency naderen en heb ik het dus de komende maanden enorm druk. Voor het sluitstuk zal ik een hele groot lamp maken waarin ik steeds een andere chinese muzikant uitnodig om met mij op te treden. Ik maak schaduw hij of zij de soundtrack.  Het schaduwwerk ‘VALUE FOR NOTHING’  is een combinatie van de technieken die ik al eerder ontwikkeld heb samen met de figuren die ik hier ism verschillende poppen makers gemaakt heb. We zitten aan een ronde tafel in een ronde lamp zoals op dit schetsje;

We maken geluid, schaduw en we drinken. Het publiek kan er omheen lopen. Gaan zitten of liggen in het gras en het schouw spel in oog & oor schouw te nemen. Dit wordt de 3e schaduwlamp die ik maak, na W139 en Vondelpark

Er komen in totaal nog 3 schaduwperformances; 2 op het festival van Paper Tiger, dit is een onafhankelijke theater groep die ook veel projecten in het westen doen, zij hebben hun eigen een festival deze maand. Vervolgens in CAFA museum en de laatste in Three Shadow Gallery in Cao Chong Di. De laatste twee zullen in de openlucht zijn in parken, plantsoenen van fraaie gebouwen. Three Shadow Gallery is een enorm complex ontworpen door Ai Wei wei en CAFA is het museum verbonden aan China Academy of Fine Arts.  Het mooiste van dit alles zijn de geweldige musici waar ik mee ga optreden. Ik heb gezocht naar mensen die op een niet conventionele manier met Aziatische instrumenten werken. Zeg maar zoals ik op niet traditionele manier een oude chinese kunst vorm gebruik. Er zijn hier erg goeie musici;  Daiguo Li, geboren in Oklahoma (‘…it’s a long story’) cello, viola en pipa speler (een soort luit), boventoon zang en humanbeatbox. Hele goeie muzikant die ik al 4 keer heb zien spelen. Ik verheug mij net zo veel en ben, tevens net zo vereerd   te gaan spelen met Wu Na . Zij speelt de gu qin. Dit is een van de oudste chinezen instrumenten die er zijn en is in die zin een soort van instituut hier in China. De meeste  andere ‘chinezen instrumenten’ hebben hun roots in andere Aziatische landen. Beiden instrumenten Pipa en Gu Qin hebben een zeer heldere frisse klank. Maar zowel Wu Na als Daiguo doen er de vreemdste dingen mee. Alsof het gitaren zijn. Dit gaat heel bijzonder worden.

De motieven voor deze hele performance serie, en de figuren die ik gemaakt heb, zijn gebaseerd op de micro economie zoals die zich in de buurt waar ik woon afspeelt. De wereld van de verzamelaars. Geen kunstverzamelaars, maar plastic flessen verzamelaars, papier verzamelaars,  aluminium verzamelaars, piepschuim verzamelaars, hout verzamelaars, plastic doppen verzamelaars, oude ijskasten verzamelaars, etc, etc. In het westen een symbool van welvaart en goed burgerschap; Hier overleven. Mensen die al generaties lang door verzamelen in hun levensonderhoud voorzien. Een ander motief is de gewoonte hier (nep) geld te verbranden. In het westen een anarchistische daad, hier een spirituele. Dit geheel wordt tot een nieuwe wereld samengebracht in mijn lamp. We zijn nu ook druk bezig mensen te interviewen over deze onderwerpen  en dit te samen met  veel beeldmateriaal tot een heel bijzonder boekje te maken. Dezer dagen  ontmoetingen met recyling bedrijfjes, monniken, uitgever, drukker, ontwerpster, temple geld verkopers, etc.

Vandaag bij bamboo groothandel geweest. De reuze lamp die we gaan maken krijgt een bamboo frame. Geweldig materiaal. Buigzaam, licht, oersterk. Hoe meer ik het zie (en eet!) hoe meer ik er van onder de indruk raak. Alsof het een geheel nieuw spul is.  Eigenlijk vergelijkbaar met carbon fiber maar dan spotgoedkoop. Je zou er een geweldig mooie racefiets van kunnen maken denk ik.  Onbegrijpelijk dat in het westen zo weinig bamboo gebruikt wordt.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Ik was een week in Vietnam omdat ik wegens mijn visum even het land uit moest. Dus ik ging naar de Chinese ambassade in Hanoi en bleef een week in Vietnam. Alhier hoorde ik van een kunstenaar  over het dorpje Dông Hô  (wiki) waar men sinds 400 jaar een bepaald soort houtdrukken maakt. Alle pigmenten worden daar in de buurt gevonden en het papier is gemaakt van een mengsel van houtbarst, schelpen en rijst. Ooit maakte het hele dorp dezelfde prentjes nu nog maar 2 mensen. Het zijn grappige prenten en het leek mij een aardige uitstapje uit het extreem drukke Hanoi. Taxibrommer is dan zo ongeveer de enige manier van publiek transport  hier. Na lange tocht over de dijk van de rode rivier (links beneden rivier, rechts beneden dorpjes en op de dijk grazende buffels. Net Nederland dus maar dan tropisch. We komen aan en vinden met moeite de 2 overgebleven drukkers die precies de zelfde prenten maken. Voor 1945 maakte hier dus 150 verschillende kunstenaars allemaal precies dezelfde circa 10 verschillende prenten. Absurd idee voor een westerling, alsof het kaasjes zijn. Ik koop twee prentjes voor 6 euro per stuk. Eentje van de overmeestering van een Amerikaanse parachutist door een paar boerinnen en een andere met vrolijke kikkers (zie de wikilink hierboven) en geef aan mijn brommerkerel aan dat ik nog even in het dorp wil rondlopen.  Al snel wordt duidelijk dat dit nog interessanter is. De dorpelingen maken geen prentjes meer, maar spullen voor in het hiernamaals. Bepaalde Boedhisten krijgen enorm veel spullen mee tijdens hun crematie. En al deze spullen zijn van papier en worden met de hand gemaakt om vervolgens te verbranden. (kleding, Ipads, Airco’s,  TV’s, Brommers, etc,etc) Het dorp floreert want naast al de kleurrijke papieren spullen is het  vol vrolijke huizen allemaal kort geleden gebouwd. In Vietnam (een van de 10 snelst groeiende economieën in de wereld)  hebben ze geen kleurfobie zoals hier in Beijing...Click hier voor foto-wandeling door Dông Hô.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Ik liep de ikea Beijing in en zag dat het de ikea was. Chinesen eten ook vieze Zweedse gehaktballetjes en dringen ook voor de gratis refill. Heel veel dingen zijn overal hetzelfde. H&M, C&A, Starbucks, Louis Vuitton, Armani, Chanel, etc, etc,  noem de hele global rotzooi maar op. Een agressieve westerse smaak oorlog tegen de rest van de wereld. Een Chinezen moeder leest haar dochtertje voor uit een Barbie boek in een volle metro waar de enige blonde vrouw barbie is.  Misschien dat chinezen westerse merken overnemen en dat is waarschijnlijk al lang gaande, maar het zal geen deel uit maken van het beeld dat uitgedragen wordt. Barbie blijft blond.  Ik zie het eigenlijk helemaal niet gebeuren; Een chinezen H&M in westerse winkelcentra of iets dergelijks.  Ik kan  melden; In deze strijd  is het westen oppermachtig. Het westen bepaald, maar produceert niet,  wat de rest van de wereld koopt, draagt, drinkt, ruikt en ziet en wat ze in de meeste gevallen nog zelf gemaakt hebben ook. Ik las een interview met de Coca Cola baas van China die enorm trost was dat hij na 10 jaar eindelijk een  distributie systeem had geregeld die heel China overspant. Eerdaags dus in ieder gehucht coca cola.. Zelfs vandaag de dag drinken mensen  in Beijing op straat hun zelf gebrouwen thee, in speciaal daarvoor gemaakte afsluitbaren bekers. Heel veel verschil met kolonisatie of missie werk, is er niet. Het is gewoon de westerse aard om de rest van de wereld iets door de strot te duwen. 300 jaar geleden was het Jezus Christus nu is het Gucci.

Maar goed, nu iets leuks.

Eenvoudige dingen die elders toch geheel anders zijn. Dat is toch een van de mooiste dingen van elders zijn. Eetstokjes natuurlijk, maar ook hamers, messen, tafels, deuren, etc, zijn hier veelal net anders. Iets zo simpel als een kledinghanger ziet er hier toch anders uit dan in het westen. Een ander voorbeeld van een oersimpel en mooi ding is de ladder. Waarschijnlijk in iedere cultuur min of meer ten zelfde tijd uitgevonden.  In het westen koopt men een ladder, maar hier in de hutongs zal men het niet in zijn hoofd halen zo iets eenvoudigs te kopen; Iedereen maakt zijn ladder. En een ladder kan je, net als eigenlijk bijna alles, eindeloos repareren. De eene ziet er nog gevaarlijker uit dan de andere. Chinesen zijn niet bang, hebben een  betere evenwichtsorgaan of hebben een eindeloos vertrouwen in wat ze zelf gemaakt hebben.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•